Siedzę zamknięty w małym pokoju, ustawiłem się plecami do rogu pomieszczenia tak, by móc wszystko dokładnie obserwować. Trzęsę się w niczym w gorączce i próbuje nie zamykać oczu. Otacza mnie ciemność, ciemność i cisza, cisza przerywana jedynie moim chrapliwym oddechem. Cisza jest jednak najgorsza, bo wtedy tak wyraźnie słyszę złowróżebne szepty, które mnie nawiedzają. Nie rozumiem co mówią, ale w ich głosach pełno jest bólu. W ciemności słyszę te szepty przerażająco wyraźnie. Sam nie wiem, czy to, co przed chwilą mnie ścigało było realne, czy było tylko wytworem mojego pogrążonego w szaleństwie umysłu. Ważne, że temu uciekłem, ale dłużej już nie dam rady. Człowiek może umrzeć z powodu braku snu, jeżeli to prawda to byłem ku temu na najlepszej drodze. Nie mogłem się jednak poddać, nie mogłem spać, następny sen najpewniej będzie końcem dla mojej udręczonej duszy. 
We snach przechadzam się po galerii moich wspomnień. Długi, straszliwie zdewastowany i ponury korytarz ciągnie się niemal w nieskończoność. Do każdego z mych wspomnień przesyconych cudzym strachem i własnym złem, prowadzą stare, zniszczone, skrzypiące drzwi. We wspomnieniach mogę obserwować z dala to, czego w życiu dokonałem. Już samo to powinno być dla mnie dostateczną karą. We wspomnieniach pojawia się też Ona. Walczy z demonami, które chciałyby rozszarpać moją świadomość, gdy mój sobowtór popełnia me zbrodnie wciąż i wciąż, niczym zapętlona animacja. Nie tylko we wspomnieniach mogę patrzeć na jej piękną, lecz wiecznie zasmuconą twarz. Zawszę mogę ją spotkać na końcu korytarza, stoi tam i patrzy ze smutkiem, gdy zafascynowany wpatruję się w jej niebieskie oczy. W jej oczach odbija się jej ból, to on nadaje im to niezwykłe piękno. Widzę, jak cierpi za każdą z mych zbrodni. Za każdym razem jest coraz słabsza i za każdym razem coraz piękniejsza. Gdy miałem ostatni sen zostały po niej tylko skrzydła, zabiłem ją własną deprawacją, teraz nadejdzie czas mojej zguby. Boję się, boję się i siedzę pogrążony w ciemnościach, czekając na nieuniknione. 
Następne sceny pamiętam niczym ze snu lub wizji moich wspomnień. Widzę siebie samego ściganego przez rozwścieczone demony z najpotworniejszych otchłani. Utkane z mojego strachu i fobii rzucają się na mnie, a ja chcąc jak najdalej od nich uciec rzucam się przez okno i spadam.
Po takim śnie spodziewałbym się jedynie nagłego przebudzenia we własnym łóżku. O ile nagłe przebudzenie miało miejsce, obudziłem się tam, gdzie skończył się sen-na ziemi, pod budynkiem, do którego uciekłem. Wszystko dookoła jest niesłychanie realne, widzę wyraźnie wszystko dookoła mnie, czuję smród własnego ciała, słyszę własny, ciężki oddech i czuję ból w nadwyrężonych mięśniach. To nie może być sen.
-O, nareszcie się obudziłeś ty nasza śpiąca królewno.- w głowie odzywa się sarkastyczny, żeński głos-Zaczynałam się już niecierpliwić. Dobrze, że w końcu tu trafiłeś!
-Trafiłem gdzie!?-krzyczę rozglądając się dookoła i nie widząc nikogo.
-Jak to gdzie? Myślałeś, że jaki los czeka cię po śmierci: niebiosa i wieczny dobrobyt, czy może srogie hulanki z hurysami? Życie, a zwłaszcza życie po śmierci to nie bajka! Witamy w piekle!
-Kim jesteś? Jak się tu znalazłem!?- próbuje opanować chaos myśli. Jak to piekło? Myślałem, że to tylko straszak na kretynów i małe dzieci. 
-Jestem przeciwieństwem twojej Strażniczki, której cierpienie tak pokochałeś. Wszystko ma swój kres i nawet tak potężna istota jak ona, nie mogła opierać się wiecznie. To było tylko kwestią czasu, zanim opadnie z sił i na to czekałam ja. Jestem twoim złem, jestem twoim czarnym odbiciem, jestem twoją zgubą, jestem Nemesis. Znalazłeś się tutaj, ponieważ sam zarznąłeś swoją Strażniczkę, a w rzeczywistość ma to do siebie, że byty przeciwstawne mają równe sobie moce. Jeżeli twoja Strażniczka była tak potężna, zgadnij jaką potęgą dysponuje ja. Gdyby nie dała ci tego przeklętego miecza, cierpiałbyś przez wieki, a tak cierpi ona.
Ogarnąłem spojrzeniem najbliższą okolicę i rzeczywiście, olbrzymi dwuręczny miecz leżał kilka metrów ode mnie. Spleciony z setek stalowych piór dobrze oddawał swoją rzekomą, poprzednią właścicielkę.
-Jeżeli ona chce zagrać w tę grę, ja również chętnie zagram. Walcz o swoje życie nędzny głupcze, podnieś broń i walcz!
Nigdy nie należałem do osób cierpliwych i opanowanych. Zwłaszcza tak skutecznie podkurwiany przez jakiś dziewczęcy głosik w głowie. Skorzystałem z jakże praktycznej rady Nemsis i spróbowałem podnieść wielki miecz, zdawał się właściwie nic nie ważyć. W momencie, gdy go podniosłem, usłyszałem przeraźliwy, wysoki krzyk dochodzący z wielu gardeł. Chaotycznie-fioletowe oczy małych dzieci rozjarzyły się okrutnym blaskiem. Dziesiątki małych, przerażających bachorów zaczynały mnie otaczać. Nie ma czasu na myślenie, rzucam się do przodu zakreślając mieczem krwawe okręgi. Głowy małych potworów sypią się gęsto i często, biegnę przez ten koszmarny tłum wyżynając wszystko na swojej drodze z obcą mi, absolutną biegłością, czuję się jak kombajn śmierci. Krwawy szlak rozciąga się za mną, gdy wybiegam z okolicy wielkich bloków i biegnę w kierunku centrum. Dlaczego to miejsce wygląda niemal tak samo jak mój świat? Wiem, gdzie się kierować, trudno mi stwierdzić, czy to instynkt, czy jakaś nad świadoma wiedza, ale nie zaprzątam sobie tym głowy. Dzieci zostały z tyłu, a ja gnam w kierunku olbrzymiej, zbudowanej z czerwonej skały wieży w centrum miasta. Po pewnym czasie nie muszę nawet kierować się dotychczasowym przeświadczeniem, zaczynam wyraźnie czuć emitowane  stamtąd fale energii, jakże znajomej energii. Zamiast bachorów pojawiają się dorośli ludzie, ale daleko im do normalności. Powykręcani w wiecznym bólu, w niczym nie przypominają swych odbić z realnego świata. Jest ich tak wielu, że prędzej zdechnę, niż uda mi się ich wszystkich zabić. Kolejna obca myśl pojawia się w mojej głowie: strzelaj! Zataczam szeroki łuk mieczem, a z ostrza wylatuje potężna salwa stalowych piór, która wbija się we wszystko w polu widzenia. Ludzie jednak nie zatrzymują się i nadal biegną w moim kierunku. Wtem, pióra zaczynają jaśnieć i po chwili wybuchają kulami szarego ognia, spopielając wszystko w okolicy. To naprawdę potężna broń. Nie tracąc chwili czasu biegnę dalej, smród spalonych trupów niemal mnie paraliżuje, ale mimo to brnę nadal, nie mogąc nadziwić się własnej potędze.
-Własnej? Ty chyba kpisz. To wszystko moce tej przeklętej wiedźmy!-znów słyszę paskudnie irytujący głos Nemesis.-Chodź tu do mnie i zmierz się ze mną, a poznasz co to potęga. Przy okazji również poznasz ból, strach i upokorzenie! Muahaha!
Nie pamiętam kiedy ostatnio byłem tak wściekły, próbuję biec jeszcze szybciej i o dziwo mi się to udaje. Jeżeli nie czuję zmęczenia, nikomu nie uda się mnie dorwać!
Pod wieżą czeka na mnie mała armia, przestaje się dziwić liczebności i przystępuję do metodologicznej eksterminacji. Salwa za salwą miecz wypruwa się z piór, siejąc spustoszenie w szeregach wrogów. Niestety miecz staje się coraz mniejszy i mniejszy, przechodzę więc do bezpośredniej ofensywy. Znów miecz robi sieczkę z wrogów, a jego rozmiar nie pozwala zbliżyć się na odległość wystarczającą do ataku. Nie ma czasu zabić ich wszystkich, przecieram sobie drogę do wejścia i zaczynam biec po schodach na górę. Na szczęście gospodyni postanowiła zostawić wszystkie swoje siły przed wejściem, więc droga na górę mija przyjemnie. Dopadam nieco znudzony na ostatnie piętro i otwieram drzwi, kilkanaście metrów przede mną stoi Nemesis.
-Och?-dziwię się- Musiałaś zabrać jej urodę żeby jakoś wyglądać? Naprawdę ohydnie wyglądasz w tych czarnych włosach.
-Jestem jej przeciwieństwem, jak mogłam jej zabrać urodę, debilu, skoro z samej naszej natury muszę wyglądać podobnie? Zresztą, nieważne.-Nemesis wykonuję ruch ręką, a wszystkie pióra z mojego miecza rozpraszają się i pojawiają ponownie przed nią. Tworzy z nich dwa osadzane na rękach ostrza, które zaczynają płonąć szarym ogniem. Mam przesrane.
-Walcz!-słyszę tym razem przyjemny, czysty sopran-Wykorzystaj jej zasady przeciwko niej!
-Nie wtrącaj się wiedźmo! To nasza walka!-odkrzykuje w pustkę czarnowłosa piękność.
Teraz dopiero coś zauważyłem, mimo że wszystkie pióra zaniknęły, w ręku nadal trzymam broń. Przypomina długą na metr, utkana z otchłannej czerni, wyrwę w rzeczywistości. Czarną powiadasz, chyba zaczynam rozumieć i uśmiecham się szaleńczo. W głowie pojawia się zapamiętany z mojego świata wizerunek, potężna acz nieistniejąca broń. Dlaczego tutaj ma jednak nie zaistnieć? Nadaję czystej mocy w moim ręku kształt. W mgnieniu oka przemienia się w potężny, dwuręczny młot, w którego tryskają wyładowania czarnej energii.
-Skoro ty wzięłaś jej moc, ja wezmę twoją!-krzyczę i rzucam się do przodu.
-Kurwa mać!-
Słyszę jakby urwane przekleństwo, a wokół rozpętuje się burza czarnych błyskawic i szarych płomieni.
**

Kim jestem? Sam nie wiem. To, kim byłem, nie ma już dla mnie znaczenia. Udało mi się wyrwać z koszmaru, by trafić w jeszcze gorszy. Normalny świat jawi mi się gorzej niż piekło, z którego uciekłem. Te pozory normalnego życia miażdżone co chwila przez walkę z piekielnymi kreaturami są naprawdę dobijające. Oprócz mocy wyniosłem z stamtąd jeszcze jedną rzecz, prostą ideę:
Walcz!